Najczęściej zadawane pytania

SFP kończy się na 2,5 Gb/s i zwykle wykorzystuje lasery FP lub DFB z odbiornikiem PIN. SFP+ przenosi 10 Gb/s w tej samej obudowie i stosuje optykę o wyższej liniowości oraz ostrzejsze wymagania elektryczne (SFF-8431). Mają tę samą kieszeń, więc port SFP+ zwykle przyjmuje moduł SFP, ale nie odwrotnie.

Wybierz BiDi, gdy ograniczeniem jest liczba włókien — np. pojedynczy kabel abonencki do zdalnej szafy albo pierścień dostępowy, w którym dociągnięcie nowego włókna jest kosztowne. Moduły BiDi muszą być parowane (1310/1550 z 1550/1310; 1490/1550 z 1550/1490), więc zamawiaj je jako parę A/B.

Większe odległości wymagają węższej szerokości linii lasera, wyższej mocy wyjściowej i czulszego odbiornika — zwykle chłodzonego DFB lub EML z APD. Budżet optyczny na 80 km jest też ciaśniejszy, więc moduł musi utrzymać parametry w całym zakresie temperatur. Za to właśnie płacisz: komponenty i testy.

Nie. Kanały CWDM są oddalone o 20 nm (1270–1610 nm), kanały DWDM o 0,8 nm w paśmie C, a te dwa rastry nie pokrywają się. Mieszanie ich unieszkodliwi też każdy wzmacniacz EDFA, który jest projektowany pod odstęp kanałów DWDM.

Tak. Przed wysyłką programujemy EEPROM zgodnie z profilem oczekiwanym przez hosta — nazwa producenta, numer katalogowy i suma kontrolna. Podaj model przełącznika lub routera na etapie wyceny, a dopasujemy kodowanie; nieprogramowane moduły uniwersalne są często odrzucane przez zamknięte platformy.

Standardowe kody zasięgu są zwykle dostępne z magazynu lub w ciągu 2–3 tygodni. Wersje BiDi, CWDM i przemysłowe wymagają 3–4 tygodni ze względu na laser dedykowany dla długości fali. Próbki kwalifikacyjne wysyłamy szybciej — podaj odcinek i hosta, a od razu dobierzemy właściwy kod.

Ponieważ 25G dobrze wpisuje się w porty przełącznika 100G: rozgałęzienie 4×25G wykorzystuje ten sam port QSFP28, który w innym przypadku zająłby jeden uplink 100G. Koszt na gigabit dla SFP28 jest zbliżony do SFP+, a gęstość portów przełącznika jest czterokrotnie większa niż przy 10G.

DAC rozgałęźny 100G QSFP28–4×SFP28 do 3 m albo AOC rozgałęźny do dłuższych tras. Przełącznik musi obsługiwać konfigurację rozgałęzienia na tym porcie; sprawdź profil portu przed zamówieniem, bo niektóre platformy wychodzą z fabryki z wszystkimi portami w trybie 1×100G.

Extended SR (eSR) to porozumienie multi-source dla 300 m na OM3 zamiast 100 m standardowego SR. Jest szeroko wspierany, ale nie należy do IEEE 802.3by, więc stosuj go tylko wtedy, gdy kontrolujesz oba końce łącza.

Około 6,3 dB na 10 km SMF, co zostawia wygodny zapas na złącza i spawy. Jeśli zmierzony odcinek ma powyżej 8 dB strat, przejdź na kod 25G ER, zamiast akceptować łącze na granicy.

Kieszeń jest ta sama, ale port musi obsługiwać sygnalizację 25G. Port SFP+ 10G nie zestawi łącza na 25G. Odwrotnie, port SFP28 zwykle przyjmuje moduł 10G SFP+, co czyni etapową migrację z 10G na 25G praktyczną.

25G SR zwykle wymaga ≥ 12 dB strat odbicia na złączach wielomodowych, co oznacza, że APC nie jest konieczne, ale zabrudzone lub tanie złącza już tak. Wyczyść i obejrzyj każdy koniec przed uruchomieniem — większość awarii łącza 25G SR przy instalacji dotyczy złączy, nie modułu.

Przy 2 km właściwą odpowiedzią jest CWDM4: wykorzystuje te same cztery długości fali co LR4, ale przy niższej mocy wyjściowej i mniejszym budżecie, więc kosztuje mniej. Wybierz LR4, gdy odcinek naprawdę ma 10 km albo gdy potrzebujesz jednego numeru katalogowego dla mieszanych klas zasięgu.

SR4 to 100 m na OM4 (70 m na OM3). eSR4 rozciąga to do 300 m na OM3/OM4 dzięki ciaśniejszej konstrukcji optycznej. W nowych instalacjach z OM4 wystarcza standardowy SR4; eSR4 ma znaczenie w starszych kampusach opartych na OM3.

Typowa dyssypacja QSFP28 to 3,5–4,5 W, a porty 100G są zwykle gęsto upakowane, więc przepływ powietrza liczy się bardziej niż moc pojedynczego modułu. Utrzymuj zaślepki w przełączniku i nigdy nie uruchamiaj karty o wysokiej gęstości bez wentylatorów lub filtrów.

Tak na większości platform, używając DAC lub AOC rozgałęźnego QSFP28–4×SFP28 z portem skonfigurowanym do rozgałęzienia. To standardowy sposób podłączania serwerów 25G do przełącznika leaf 100G.

4WDM-10 to kod 100G na 10 km w wersji przemysłowej, z ograniczonym zestawem długości fali, zbudowany dla środowisk zewnętrznych i nieogrzewanych. Wymienia część budżetu na klasę −40 do +85 °C, więc stosuj go tylko tam, gdzie ograniczeniem jest temperatura.

Zwykle chodzi o straty i czystość: trasa w szafie dodaje panele krosowe, więcej złączy i ciaśniejsze promienie gięcia. Zmierz każdy odcinek end-to-end reflektometrem OTDR lub źródłem światła przed uruchomieniem i wyczyść każde złącze — łącza 100G PAM4 degradują przy tym samym zabrudzeniu znacznie wcześniej niż łącza 10G.

AOC to fabrycznie zakończony zestaw światłowodowy z końcówkami typu transceiver. Powyżej ok. 5 m przewyższa miedziany DAC pod względem błędów i poboru mocy; typowo 10G–100G, 1–100 m.

Do ok. 3–5 m tańszy jest DAC. Dalej DAC robi się gruby i sztywny, a AOC pozostaje smukły i sięga 100 m — dla odcinków 10–30 m zwykle wybiera się AOC.

Funkcjonalnie tak — lasery i odbiorniki są wbudowane w końcówki, bez strat na złączach. Zestawu nie naprawia się w terenie; miej zapas.

Od 10G SFP+ do 100G QSFP28, w tym 40G QSFP+ i zestawy breakout 4x; każdy kabel przechodzi test błędów przed wysyłką.

XGPON (G.987) daje 2,5G asymetrycznie; XGS-PON (G.9807.1) to 10G symetrycznie. Oba używają 1577/1270 nm; współistnienie z GPON wymaga filtra combo.

Zwykle nie — splittery B+/C+ są niezależne od długości fali. Wymienia się port OLT i ONU; jeśli GPON ma dalej działać, dodaje się filtr koegzystencji.

Klasa 20 km z budżetami PR30/PR40, SFP OLT i ONU, gniazda SC/UPC lub SFF, plus przemysłowe ONU w opcji.

Tak — modułem OLT combo (WDM) lub zewnętrznym filtrem koegzystencji: jedna ODN, osobne pasma fal.

OSFP jest wyższy i ma większą powierzchnię górną, więc skuteczniej odprowadza ciepło przy 12–16 W na moduł. Stał się też preferowaną obudową dla fabriców AI. QSFP-DD800 istnieje, ale wdrożenia 800G o wysokiej gęstości standaryzują się niemal wyłącznie na OSFP.

SR8 to VCSEL 850 nm po wielomodzie, 60 m na OM3 i 100 m na OM4, złączа MPO. DR8 to 1310 nm równolegle po jednomodzie do 500 m, podwójne MPO-12. 2×FR4 wykorzystuje dwie pary CWDM duplex LC do 2 km. Decyduje zasięg i typ włókna, nie cena.

Zaplanuj 12 W dla SR8 i do 16 W dla DR8/2×FR4. Na 32-portowej karcie 800G to około 400–500 W samych modułów optycznych, więc przepływ powietrza, konstrukcję radiatora i zasilanie szafy trzeba planować razem — nie dokładać później.

Tak na platformach obsługujących rozgałęzienie, zwykle modułem typu 2×DR4 lub 2×FR4 zasilającym dwa łącza 400G po stronie odbiorczej. Potwierdź, że przełącznik obsługuje dany tryb rozgałęzienia i że oba końce używają zgodnych ustawień FEC.

Tak. 800G PAM4 opiera się na FEC RS(544,514) i bez niego łącze nie osiągnie docelowego BER. Oba końce muszą mieć to samo ustawienie FEC; niezgodność objawia się łączem, które trenuje, ale nigdy nie wstaje czysto.

Mechanicznie kieszeń należy do tej samej rodziny, ale port musi obsługiwać 8×100G PAM4 i zarządzanie CMIS 5.0. Wiele portów 400G OSFP przyjmuje wyłącznie moduły 400G. Sprawdź macierz obsługi transceiverów danego przełącznika przed zamówieniem.

400ZR to umowa implementacyjna OIF: 400G DP-16QAM, 80 km ze wzmocnieniem, jeden stały kod aplikacji. 400ZR+ zgodny jest z MSA OpenZR+ i dodaje szybkości liniowe 100G/200G/300G, większy zasięg i więcej opcji FEC. Jeśli odcinki się różnią, ZR+ daje jeden numer katalogowy dla wszystkich.

OIF określa 80 km ze wzmocnieniem i około 40 km bez wzmocnienia; w rzeczywistych wdrożeniach z ZR+ i odpowiednim OSNR często osiąga się 120 km. Ograniczeniem jest OSNR i dyspersja, a nie sama długość włókna — zmierz odcinek, zanim przyjmiesz założenie o odległości.

Dla zwykłego klienta 400GbE nie: moduł przyjmuje 400GbE po stronie klienta i wystawia koherentną długość fali 400G po stronie linii. Nadal potrzebny jest multiplekser DWDM, a dla odcinków powyżej zasięgu bez wzmocnienia — system liniowy EDFA.

Ponieważ DSP realizujący detekcję koherentną i egalizację jest dominującym odbiorcą mocy — znacznie większym niż laser. Kody 400ZR pracują zwykle przy 18–23 W, a wersje ZR+ high-power do około 23,5 W. Dlatego liczba portów koherentnych bywa ograniczana na kartę.

Jeden numer katalogowy pokrywa całe pasmo C (1528,77–1566,52 nm) w rastrach 50/75/100 GHz, więc utrzymujesz jeden SKU zamiast dziesiątek części o stałej długości fali, a w trakcie konserwacji możesz przestroić łącze na inny kanał bez wymiany sprzętu.

Zgodność zależy od rastra, OSNR i typu wzmacniacza, a nie od samego modułu. Otwarte systemy liniowe zbudowane pod OpenZR+ zwykle współpracują; zamknięte systemy producentów mogą wymagać własnej kodowanej optyki. Prześlij szczegóły systemu liniowego, a potwierdzimy przed decyzją.

Fotodioda — PIN dla prędkości i ceny, APD dla czułości — plus TIA w jednej obudowie: odbiornik modułu optycznego.

PIN pokrywa krótkie i metropolitalne zasięgi taniej; APD daje 8–12 dB więcej czułości dla łącz 40 km+ i odbiorników ONU GPON B+/C+.

Od 155 Mb/s do 25 Gb/s: PIN-TIA 2,5G/10G do dostępu i metra, PIN-TIA 25G do SFP28 oraz wersje APD-TIA na dalekie dystanse.

Oba warianty — pigtail do lutowanych silników modułów oraz gniazda SC/FC/LC do konstrukcji wymienialnych w terenie.

To metalowa obudowa z przezroczystym lub soczewkowym okienkiem, mieszcząca fotodiody i niektóre lasery — typowa w zestawach ROSA i nadajnikach 155M–2,5G.

Większa TO-56 mieści większe soczewki i mocniejsze lasery (klasa 10G DFB); TO-46 pasuje do fotodiod i kompaktowych nadajników 2,5G. Kieruj się istniejącą BOM.

Tak — dostarczamy dopasowane pary PD+TIA z danymi czułości, prądu ciemnego i czasu przejścia, aby montaż ROSA zaczynał się od sprawdzonych elementów.

Tak — materiał okienka, typ soczewki i zakres długości fal są konfigurowalne; obowiązuje MOQ, próbki przed produkcją.

Bo co najmniej cztery wielkości nazywają się „czułością": średnia moc odbierana, OMA outer, czułość stresowana z domknięciem oka, czasem też wartość typowa w temperaturze pokojowej. W tabelach normy 400GBASE-DR4 lądują na −5,9, −4,4 i −1,9 dBm. Porównujcie tylko jak z jakim.

Niekoniecznie — może to być ostrzejsza definicja. Moduł podany na −3,9 dBm w warunkach stresowanych może pobić podany na −5,9 dBm bez żadnych warunków. Liczba porównuje się tylko w tej samej definicji i przy tym samym celu BER.

3,4 dB to sufit zgodności większości zasięgów 400G/800G, nie cel. Duzi kupcy chmurowi wpisują 1,4 dB do własnych specyfikacji nie bez powodu: zapas u nadajnika to zapas przy uruchomieniu, kiedy instalacja jest brudniejsza niż rysunek. Dla portów sieci AI, które nie mogą sobie pozwolić na migotanie, 2 dB lub lepiej to rozsądne żądanie.

Prawdopodobnie blisko sufitu overload, nie czułości. Przy 400G +2 dBm może siedzieć w granicach 2 dB od limitu +4 dBm, a marne złącze dodaje dżitter, który nigdy nie pokazuje się jako tłumienie. Sprawdźcie overload, reflektancję i stan czołów, zanim wymienicie moduły.

Tylko jeśli zgadza się plan kanałów. CWDM4 i LR4 nadają cztery kanały między 1271 a 1331 nm; DR4 nadaje jeden między 1304,5 a 1317,5 nm. To dwa różne interfejsy optyczne, opisywane oba jako „około 1310 nm" — wymieszane przez mulipleksor lub breakout dają łącza, które się świecą i nie przepuszczają ruchu.

Najgorszą moc nadawania w OMA z podanym limitem TDECQ, czułość w tej samej wielkości przy 2,4 × 10⁻⁴, czułość stresowaną, progi overload i uszkodzenia, okno długości fali na kanał, zakres temperatury obudowy — plus rozkład TDECQ dla partii. Z tymi siedmioma komórkami sami przeliczycie budżet każdego dostawcy — i to też najszybszy sposób, by znaleźć tabelę, która się nie spina.